Wie niet: Rob Trip

Want: Ik probeerde hem er nog uit te peuteren, maar hij zat vast tussen een pot augurken en een kapotte mango. Verdomme. Is ie toch weer in ons boodschappenmandje beland: de nieuwe Nieuwe Revu, tegenwoordig kortweg Revu. Het met de week dunner en oppervlakkiger wordende weekblad met leuke stripjes en aardige muziekrecensies, maar verder een hoop quasi-irritant gejengel over de politiek, een stukje misdaad, en natuurlijk het tamelijk zinloze gewauwel in de rubriek Wie denkt … wel dat hij/zij is? waarin Revu wekelijks een in opspraak geraakt persoon belicht, en deskundigen en voor- en tegenstanders aan het woord laat. Deze week vraagt men zich af wie Rob Trip denkt dat hij is. Nou, volgens mij denkt Rob Trip dat hij de presentator van het Acht Uur Journaal is, want dat is hij namelijk ook. Hij lijkt me geen man die daarover zou jokken. Maar Revu wil de zaak tot op de bodem uitgezocht hebben. Het Acht Uur Journaal voorlezen? Ja maar dat gaat zómaar niet! Wat denkt die man wel?

Afijn, het artikel begint met een biografietje in vraag/antwoord vorm, en sluit af met de vragen Wat vindt Rob Trip van zichzelf, Wat vinden wij van Rob Trip en natuurlijk Wat vinden anderen van Rob Trip. Dat is meestal lachen geblazen, omdat Revu zich dan van zijn humoristische kant laat zien. Zo ook nu. Op de eerste vraag antwoordt Rob Trip zogenaamd (want Rob Trip wordt natuurlijk niet echt om zijn mening gevraagd) ‘ik ben een zondagskind’. En wat vindt Revu dan van Rob Trip? En dan komt ie: “Op zondag gebeurt er alleen geen reet”.

Op zondag gebeurt er geen reet. Trek eens aan mijn vinger. Daar moet een piemel in. Etcetera. Revu kende ooit een bepaald niveau, en dat was niet hoog, maar het was dan nog een niveau. Maar ‘op zondag gebeurt geen reet’, dat is wat het geworden is. Op zondag gebeurt geen reet. Het is wellicht grappig bedoeld, maar dat betekent niet dat het dat ook daadwerkelijk is, natuurlijk. Bovendien, ‘op zondag gebeurt geen reet’, komt niet alleen ietwat lomp en onbelezen over, het getuigt ook nog eens van een wereldvreemdheid waar een Eskimo in Donker-Afrika misschien mee wegkomt, maar journalisten in het geheel niet, zelfs niet als ze voor Revu schrijven.

Had Trip gewoon geïnterviewd, dan had de lezer er nog iets van op kunnen steken, zou je zeggen. Maar nee, Trip is een intellectueel en dat mocht eens besmettelijk zijn. En nee, de Revu-lezer hoeft geen diepgravende analyses te verwachten, maar er mag toch op zijn minst worden gekozen voor onderwerpen die er toe doen? Recentelijk babbelde Trip bijvoorbeeld De Oorlog aan elkaar, een serie documentaires over een tijd waarin oorlogszucht, racisme, vaderlandse hypocrisie en andersoortige hufterigheid alhier de polonaise liepen, van Vaals tot aan Den Helder. Grof genomen leest Trip bij het Acht Uur Journaal dus vrijwel hetzelfde voor, met als enige verschil dat zijn tekst in de tegenwoordige tijd staat.

De gemakzucht van zo’n blad. We hebben niet al te slimme lezers, dus we gaan maar een beetje in de ruimte lullen over een nieuwe nieuwslezer. Daar hebben we wat aan. Dan schrijven we gewoon ‘op zondag gebeurt geen reet’, bij wijze van redactioneel commentaar. En dan vragen we in het kader van Wat vinden anderen van Rob Trip gewoon fokking Eric Hulzebosch om zijn mening! Eric Hulzebosch, ja, die schaatser! Die stond er gewoon tussen! Zonder blikken of blozen? Zonder blikken of blozen. Heb ik gelezen wat Eric Hulzebosch van Rob Trip vindt? Ik heb niet gelezen wat Eric Hulzebosch van Rob Trip vindt. Ik heb wel een vermoeden wat Eric Hulzebosch van Rob Trip vindt, maar laat ik u zijn nieuwe carnavalshit besparen. Anders belanden we nog in de neerwaartse spiraal der irrelevantie. Dan heeft Hulzebosch dadelijk weer een mening over mijn mening over zijn mening over Rob Trip, dan wil Revu daar weer een stukkie over schrijven, en dan kan ik hier weer van voren af aan beginnen.

Geplaatst: 1 februari 2010
Door: Sergei

Eerder verschenen op bekhouden.nl:
> Veronica en Lieke 21 januari
> De Volkskrant en de voortplanters 8 januari
> De klimaatgrapjassen 29 december