Wie: Veronica en Lieke

Want: Net als menig andere wereldburger stel ik mijzelf op nieuwjaarsochtend, zo rond 5.10, een aantal vragen die mij een dieper inzicht zouden moeten geven ten opzichte van het leven. Waar komen wij vandaan, waar gaan wij naartoe, waartoe zijn wij hier, is het glas halfleeg of juist halfvol, gaat een brug nou open of dicht, en dan nog iets met komkommers. Dit jaar drong zich een nieuwe, belangrijke vraag aan mij op: wie o wie hier in huis heeft zich op Veronica Magazine geabonneerd?

Ik heb een bovengemiddeld intelligente vriendin; die zal het niet geweest zijn. Is het Guus? Guus, moet u weten, is onze trouwe cavia. Een gezellig, enigszins uit de kluiten gewassen knaagdier met wie wij behoorlijk overweg kunnen, en met wie we bovendien veel overeenkomsten vertonen: gek op andijvie en de band Reuben, en een fatsoenlijke aversie jegens Albert Verlinde. Die laatste schijnt trouwens helemaal niet in trek te zijn in het dierenrijk. Van Guus hebben wij vernomen dat ALLE dieren Albert haten. Ik zal Albert hier verder niet bij betrekken, maar wil wel even gezegd hebben: Albert, alle dieren haten je, hoor je! Sorry? Ja, ook je poedel haat je, Albert! Intens!

Kan ik mooi verder met het oplossen van het Veronica Magazine Mysterie. Guus dus ook niet. Wie? Wie, o wie? En hoe, vraagt Dolf op mijn schouder, hoe? Hoe? Wij lezen VN, HP (de Tijd slaan we vaak over), Volkskrant, en op verjaardagen zeggen we dat we De Groene lezen. Het Veronica Magazine, dat is toch bepaald niet iets wat bij ons soort mensen in huis komt, zeg. Maar oka, als je een sanitaire sessie voor de boeg hebt, pak je het ding erbij, en dan sla je toch aan het lezen. Dan doe je een grote bah en heb je mooi even de tijd voor de muziekrecensies.

Muziekrecensie is in deze een groot woord. Op verstand van zaken vallen de Veronica-recensenten niet te betrappen. Zo stuit ik zomaar op een recensie van een CD van Tim Christensen. En daar schrijft ene Lieke Kezer: Tim Christensen is een soort Jack Johnson-traag.

Een soort Jack Johnson-traag. Mijn hemel. Als het je nou helemaal geen ene moer kan schelen wat Tim Christensen allemaal uitspookt, schrijf dan gewoon geen recensie, Lieke. Ik durf te wedden dat jij één CD in je kast hebt staan en dat dat een CD van Jack Johnson is. Afijn, dat ik weinig op heb met surfende luiwammesen op teenslippers als Jack Johnson, staat elders al uitgebreid beschreven, maar het gaat mij om het gemak waarmee meisjes als Lieke een zwaar te verwaarlozen hoeveelheid kennis weten te verkopen als zijnde verstand van zaken.

“Tim Christensen? Oh, dat is met een akoestische gitaar, dus dan noem ik het maar Jack Johnson-traag”. Maar Tim Christensen is een Déén, om maar eens een detail te noemen, en Jack Johnson bij mijn weten een Hawaiiaan. Daar ga je al. Je ziet in Kopenhagen een hoop mooie mensen, maar helaas, die lopen echt niet de hele dag populair te doen in hun hoela-hoela-jurkjes, nee, die werken gewoon keihard. Op Hawaii daarentegen is het weer totaal not done om aan een inboorling te vragen welke kant je op moet voor Legoland – snap je een beetje waar ik heen wil, Lieke? Er zijn genoeg verschillen, je moet alleen even moeite willen doen.

Maar afgezien daarvan: wat is er gaande in zo’n klein lamlendig hersenpannetje? Is het in Liekes hoofdje ook allemaal zo makkelijk geregeld? Dat de Schepper ooit heeft gedacht: “Es effe kijken…het hoofd van Lieke Kezer… es effe kijken… ehm, nou, dit tandwieltje past op dat tandwieltje, als ik een beetje hard druk…dus dat zal dan wel kloppen…hmmm, ik hou nu heel veel tandwieltjes over…nou, laat ik die er maar bij flikkeren, beetje schudden en dan zoekt ze het verder zelf maar uit…”

Ja, als het zó gegaan is met de totstandkoming van Liekes hoofd, dan snap ik haar gedachtengang wel ja. Dan is gewoon alles Jack Johnson. Dan is de band Reuben, die mijn vriendin, cavia Guus en ik zo’n warm hart toedragen, gewoon Jack Johnson-snel. Dan is Prince gewoon Jack Johnson-gay. Dan is Michael Jackson gewoon Jack Hohnson-sjemoohn. Dan is Sonic Youth gewoon Jack Johnson-raarrrr! En zo zal de hele wereld in Liekes hoofd nogal makkelijk te verklaren zijn. De kredietcrisis? Jack Johnson-blut. Balkenende? Jack Johnson-werkeloos. Irak? Jack Johnson-vandaag niet surfen in verband met golfcrisis. Enzovoort.

Met die luiheid ga je het niet redden, Lieke! De wereld is gewoon géén Jack Johnson. Het spijt me voor je, maar er zijn ook andere artiesten en die zijn vaak, sorry meid, veel beter dan Jack Johnson. Jack Johnson is toch een beetje Reuben-voor watjes, en dan druk ik me nog zachtjes uit. Weet je wat Lieke: jij zet al die tandwieltjes even in de juiste volgorde, en dan schrijf je volgende week een goeie recensie zonder Jack Johnson-gewauwel. Oka? Dan ga ik intussen verder zoeken naar de dader van het Veronica Magazine Mysterie. Ik ben één ding wijzer: die komkommers, dat hadden bananen moeten zijn.

Geplaatst: 21 januari 2010
Door: Sergei

Eerder verschenen op bekhouden.nl:
> De Volkskrant en de voortplanters 8 januari
> De klimaatgrapjassen 29 december
> Bert Brussen 4 december